Ροή Ειδήσεων:

Smalled text size Larger text size

2η Ενότητα: Παράγοντες Κόστους

30 November -1, 00:00

2η Ενότητα: Παράγοντες Κόστους

Ενδεικτικά Κόστη Εργαζομένων Σε υποθετικό σενάριο της μελέτης που προσλαμβάνουμε μια καμαριέρα, ένα υπάλληλο υποδοχής και ένα σερβιτόρο ανά προορισμό και αθροίζουμε το κόστος ανά χώρα, τότε σε μηνιαία βάση στην Ελλάδα στοιχίζουν 12.532 Ευρώ, στην Κύπρο 11.795, στην Ισπανία 12.090 και στην Τουρκία 5.894 Ευρώ. Τα παραπάνω κόστη είναι μόνο ενδεικτικά και δεν εκφράζουν το συνολικό κόστος εργασίας, δεδομένου ότι αφ’ ενός μεν δεν καλύπτονται όλες οι ειδικότητες, αφ’ ετέρου, δεν λαμβάνεται υπόψη η παραγωγικότητα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι το «σέρβις», δηλαδή η εξυπηρέτηση, προϋποθέτει «χέρια». Η παραπάνω διαπίστωση σχετικά με το κόστος μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να επιλέξουμε ανταγωνισμό με γνώμονα το επίπεδο κόστους, αλλά το επίπεδο διαφοροποίησης προϊόντος και προσφοράς εμπλουτισμένων τουριστικών εμπειριών, παραίτητη προϋπόθεση των οποίων είναι η ύπαρξη καλά εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού. Τιμές Επιλεγμένων Προϊόντων και Δαπάνη Τουριστών
Αν κάποιος τουρίστας αγοράσει ολόκληρο το «καλάθι» των προϊόντων και υπηρεσιών του παρακάτω πίνακα, με ιδιαίτερη έκπληξη διαπιστώνει κανείς ότι το Ηράκλειο, η Κρήτη δηλαδή, ας μου επιτρέπει να πω, είναι από τους φθηνότερους προορισμούς. Πιο συγκεκριμένα ο προορισμός Ηράκλειο είναι φθηνότερος από το Μπέλεκ, Αλγκάρβε και το Λας Πάλμας. Βάσει του παρακάτω πίνακα ένας ξένος για να αγοράσει το συγκεκριμένο «καλάθι» προϊόντων και υπηρεσιών στην Κρήτη, δαπανά € 18,48, ενώ το ίδιο «καλάθι» στο Μπέλεκ κοστίζει € 22,37 – δηλαδή είναι ακριβότερο κατά 21%, το Αλγκάρβε είναι ακριβότερο κατά +23% και το Λας Πάλμας είναι ακριβότερο κατά +3,35%. Το θέμα δεν είναι να το ξέρουμε εμείς. Το πιο σημαντικό θέμα είναι να το κάνουμε γνωστό στις αγορές από τις οποίες προσελκύουμε κόσμο ή ακόμα και έχουμε χάσει. Αυτό δεν είναι όμως εύκολο και η ΑΥΤΟΠΡΟΒΟΛΗ λόγω δικής μας κουλτούρας δεν είναι από τα δυνατά μας σημεία (και μπράβο μας γι’ αυτό).

ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΙΚΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ A

Κόκα Κόλα

Μπύρα Χέινεκεν

Καφέ

Εσπρέσσο

Νερό

Ηράκλειο,
Κρήτης

2 ,07

2,67

2,86

0,65

Μπέλεκ,
Τουρκία

2,42

3,92

2,73

1,08

Πάφος,
Κύπρος

1,62

2,73

2,19

1,43

Ίστρια,
Κροατία

2,00

2,00

0,80

1,30

Λας Πάλμας,
Ισπανία

2,00

2,30

1,20

1,20

Μαδέρα,
Πορτογαλία

1,00

1,00

0,75

1,00

Αλγκάρβε,
Πορτογαλία

1,00

1,00

0,75

1,00


ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΙΚΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ A

Χάμπουργερ

Φιλμ

Ξαπλώστρα

Σύνολο

Ηράκλειo,
Κρήτης

2,35

5,08

2,79

18,48

Μπέλεκ,
Τουρκία

3,15

4,77

4,29

22,37

Πάφος,
Κύπρος

3,05

5,67

1,75

18,42

Ίστρια, Κροατία

2,00

5,00

2,75

15,85

Λας Πάλμας,
Ισπανία

1,50

3,90

7,00

19,10

Μαδέρα,
Πορτογαλία

1,00

6,00

1,00

11,75

Αλγκάρβε,
Πορτογαλία

1,00

6,00

12,00

22,75

 

Το θέμα του «κόστους στον προορισμό» είναι δημοφιλές στην προσπάθεια ερμηνείας της ταξιδιωτικής συμπεριφοράς. Τα «έξοδα στον προορισμό» δηλαδή οι «εξτρά» καταναλώσεις, για τους τουρίστες «πακέτου» είναι, αναλογικά και με διαφορά, το μικρότερο τμήμα των συνολικών εξόδων των διακοπών. Αυτό που επηρεάζεται αρνητικά είναι το χάσμα προσδοκιών: δηλαδή όταν αγοράζεις μεταφορά, κατάλυμα και ημιδιατροφή πολύ φθηνά και στη συνέχεια καλείσαι να πληρώσεις κάποια συμπληρωματικά αγαθά, είτε εντός ξενοδοχείου είτε εκτός (καφές, μπύρα, νερό, κλπ) σε τιμές αναλογικά ακριβότερες, τότε ενοχλείσαι. Έτσι, το μεγάλο «πλεονέκτημα» που συμπεραίνει η μελέτη για τον προορισμό Ηράκλειο δηλαδή για την Κρήτη, ότι είναι ένας από τους φθηνότερους προορισμούς, πιθανόν να μην μπορεί να «εκτιμηθεί» από τον τελικό καταναλωτή, δηλαδή τον Τουρίστα, όταν το ενδιαφέρον των Γερμανών να κλείσουν πακέτο διακοπών all inclusive από 10% υπολογίζεται να αυξηθεί στο 44% μέσα σε μόνο 3 χρόνια !!! (Π.Δ. Υφαντής, Οικονομία, 12/03/06) Μέσα στο «καλάθι» των προϊόντων που αγοράζει ο καταναλωτής και αναφέρονται στον παραπάνω πίνακα, αν και κάποια από αυτά τα προμηθευόμαστε από πολυεθνικές εταιρίες, δεν παύει εμείς να επηρεάζουμε την αγοραστική συμπεριφορά του καταναλωτή ανάλογα με την τιμολόγησή μας. Η Παγκοσμιοποίηση και οι πολυεθνικές είναι σύγχρονα φαινόμενα και κατά καιρούς δημιουργούν τρομερές οικονομικές και κοινωνικές αντιδράσεις. Η παρακάτω παρατήρηση του κυρίου Ντμίτρι Αξένοφ, στελέχους της ρωσικής εισαγωγικής εταιρίας οίνων Rosagroimport, που κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Συνεδρίου Γαστρονομίας του ΟΠΕ έκλεισε μια σημαντική συμφωνία με την εταιρία Μπουτάρη, δήλωσε στον δημοσιογράφο, κύριο Σ. Κτενά, τα παρακάτω: «θα μπορούσαμε να εισάγουμε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες αν το επώνυμο ελληνικό κρασί δεν ήταν τόσο ακριβό. Δείτε, για παράδειγμα, ενώ οι τιμές αντιστοίχων γαλλικών κρασιών κυμαίνονται μεταξύ 1,5 και 3 Ευρώ, τα ελληνικά κρασιά ξεκινάνε από 3 Ευρώ και πάνω». (Σπύρος Κτενάς, Το Βήμα της Κυριακής, 19/03/06) Η πιο σημαντική διαπίστωση είναι ότι το πρωταρχικό ζητούμενο δεν είναι το απόλυτο κόστος, αλλά το value for money, δηλαδή η σχέση ποιότητας – τιμής, που σημαίνει: «τι πληρώνεις – και τι απολαμβάνεις» Ένα καλό value for money καθορίζει μια «ΤΙΜΙΑ σχέση». Ακόμα και την «χρυσή» εποχή προσφοράς ποιότητας και εξυπηρέτησης, ο δείκτης «value for money» πάντοτε υστερούσε και μάλιστα κατά πολύ, από τους άλλους υψηλούς ξενοδοχειακούς δείκτες (παροχής υπηρεσιών) από το τι νομίζαμε ότι θα ήταν με το τι ήταν στην πραγματικότητα. Η ψαλίδα δε, ήταν τεράστια από το τι θεωρούσαμε ότι θα έπρεπε να ήταν (λόγω του ότι είχαμε «κακομάθει» τους πελάτες σε ξενοδοχειακές παροχές) με το πώς μας αξιολογούσαν οι πελάτες. Φανταστείτε λοιπόν ποια είναι η σημερινή αξιολόγηση του δείκτη «value for money» για τον «Παραθεριστικό Προορισμό Ηράκλειο» - Κρήτη. Ο αριθμός των τουριστών που ενδιαφέρεται για το value for money είναι πολύ μεγαλύτερος από τους απλά ευαίσθητους στην «απόλυτη» τιμή (price sensitive). Η μελέτη αποδεικνύει, ότι στο top 10 των τουριστικών προορισμών διεθνώς, οι περισσότερες χώρες που περιλαμβάνονται έχουν κατά πολύ υψηλότερο κόστος ζωής από την Ελλάδα. Την πρώτη φορά που άκουσα τον όρο «τίμιο εστιατόριο» την άκουσα από το στόμα του Μιχάλη Μπλέτσα, ενός από τους πιο διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες που εργάζεται στο πιο προχωρημένο εργαστήριο έρευνας στον κόσμο, στο Media Lab του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) στην Βοστόνη. Φίλου καλού που με τιμά με την φιλία του. Ας αναλάβει κάποιος φορέας Τουρισμού ή ακόμα Τουριστικής Προβολής ή γιατί όχι η ίδια η Περιφέρεια την πρωτοβουλία για την δημιουργία και καθιέρωση ειδικού αναγνωρίσιμου σήματος σε ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ διάσταση όπου ο επισκέπτης, Έλληνας ή Ξένος, ΕΥΚΟΛΑ θα αναγνωρίζει εστιατόρια με δυνατότητα παροχής γεύματος ή δείπνου με σωστό value (for money), δηλαδή «TA ΤΙΜΙΑ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ». Και επειδή τα εστιατόρια – ταβέρνες λειτουργούν με την φιλοσοφία και τις αρχές των επιχειρηματιών τους, το σήμα αυτό αφορά τελικά τους «τίμιους επιχειρηματίες» που λειτουργούν τα «Τίμια» εστιατόρια. Ας μην κρυβόμαστε. Ακόμα και για τα ξενοδοχεία η σχέση ποιότητας τιμής υστερεί κατά πολύ σε βαθμολογία αυτής των ξενοδοχειακών υπηρεσιών. Φανταστείτε δε ποια είναι η αξιολόγηση του value for money για τον προορισμό όταν η συνολική εντύπωση του επισκέπτη επηρεάζεται από την ελληνική πραγματικότητα. Εγώ προσωπικά γνωρίζω ήδη δυο γενναίες πρωτοβουλίες δυο συγκεκριμένων ξενοδοχειακών ομίλων της Κρήτης που έκαναν την «ανατροπή» με μειώσεις μέχρι και 20% στην τιμολογιακή πολιτική των βασικών ειδών ευρείας κατανάλωσης στα εστιατόρια και μπαρ τους (π.χ. καφέ, αναψυκτικά, μπύρα, κρασί του «σπιτιού» κλπ.) Το ότι ο «προορισμός» Ηράκλειο, δηλαδή η Κρήτη, αξιολογείται ένας από τους φθηνότερους, σίγουρα έχει να κάνει με την παραπάνω ανατρεπτική φιλοσοφία. Γνωρίζοντας δε λεπτομερή στοιχεία μιας εκ των δυο εταιριών, με έκπληξη διαπίστωσα ότι ο δείκτης «value for money» που αφορά τα εξτρά των πελατών, δεν βελτιώθηκε. Επίσης, επειδή οι περισσότερες καταναλώσεις γίνονται σε χώρους ή συνοδεύουν λειτουργίες που ο πελάτης δεν έχει το χρονικό περιθώριο να καταναλώσει παραπάνω «μονάδες». Δυστυχώς το ρητό «η κατανάλωση φέρνει το κέρδος», δεν ισχύει. (συνήθως καταναλώνεις μόνο ένα καφέ ή θα πιεις ένα μόνο αναψυκτικό ή θα παραγγείλεις μέσα στο χρόνο του δείπνου της ημιδιατροφής ένα μόνο μπουκάλι κρασί) Με δεδομένα τα υψηλά και ανελαστικά κόστη που έχουμε στην Ελλάδα, θα πρέπει να στραφούμε από τη μείωση του κόστους στον έλεγχο του κόστους και την προσφορά υπηρεσιών με υψηλή προστιθέμενη αξία. Πόσο ακρίβυνε το χιλιάρικο Σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προκύπτει ότι ο πληθωρισμός για τις λιανικές τιμές των τροφίμων και δη εκείνων που κοστίζουν λιγότερο από ένα Ευρώ και πωλούνται σε καταστήματα μεσαίου μεγέθους, ήταν κατά το πρώτο έτος κυκλοφορίας του Ευρώ της τάξεως του 12% στις χώρες που η μετατροπή των τιμών ήταν εύκολη, αλλά της τάξεως του 20% σε χώρες όπου η μετατροπή ήταν μεσαίας δυσκολίας όπως η Ελλάδα. (Κατερίνα Σώκου Επικαιρότητα, Το Βήμα της Κυριακής, 12 Μαρτίου 2006) Από τα αποτελέσματα έρευνας που είχε πραγματοποιήσει το Ινστιτούτο Καταναλωτών λίγους μήνες μετά την εισαγωγή του Ευρώ στην χώρα μας, προκύπτει ότι όσο πιο χαμηλή σε απόλυτα μεγέθη ήταν η τιμή ενός προϊόντος, τόσο μεγαλύτερη σε ποσοστό ήταν η αύξησή του. Το κακό ξεκίνησε με τις στρογγυλοποιήσεις των τιμών προς τα επάνω όταν εισήχθη το Ευρώ στην Ελληνική Οικονομία (παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις του αρμόδιου υπουργού) και πήρε ανησυχητικές διαστάσεις, ιδιαίτερα την τελευταία διετία, με την μεγάλη άνοδο των διεθνών τιμών του πετρελαίου σε ιστορικά υψηλά επίπεδα (Α. Μάρκου, Επικαιρότητα, Το Βήμα της Κυριακής, 12 Μαρτίου 2006) Το ότι δεν εκδόθηκε χαρτονόμισμα ενός Ευρώ παρά τις «αξιώσεις» Ευρωπαίων πολιτών, το αποδίδω σε «εγωκεντρική» ευρωπαϊκή αντίληψη – φιλοσοφία, σε αντίθεση με την αμερικάνικη όπου το χαρτονόμισμα του ενός Δολαρίου κυριαρχεί στις καθημερινές συναλλαγές τους. Το χαρτονόμισμα του ενός Ευρώ θα βοηθούσε πολύ εμάς τους Έλληνες καταναλωτές που συνηθισμένοι στην απαξία των κερμάτων της Δραχμής συνεχίσαμε να απαξιούμε τα κέρματα του Ευρώ, μη συνειδητοποιώντας την αξία τους. Αυτή η νοοτροπία έδωσε τη δυνατότητα στην αισχροκέρδεια να δράσει περισσότερο σε «φθηνούς» τομείς, όπως τρόφιμα, είδη περιπτέρου, μικρογεύματα και σε ορισμένες υπηρεσίες. Βάσει των δημοσιευμένων στοιχείων του ΙΝΚΑ (Το Βήμα, Επικαιρότητα, 12/03/06) θα αναφέρω την ποσοστιαία αύξηση των τιμών που παρατηρήθηκε από το 2001 – 2005 (προ και μετά το Ευρώ) σε είδη που συνδέονταν με την καθημερινότητα των Τουριστών και προφανώς και των «ΙΘΑΓΕΝΩΝ». Από το Ινστιτούτο Καταναλωτών προκύπτει ότι το 2001 (προ Ευρώ εποχής) αν ένα ζευγάρι τουριστών ήθελαν να δοκιμάσουν κάτι το παραδοσιακό και αγόραζαν δυο σουβλάκια με πίτα, δυο αναψυκτικά (από περίπτερο) και δυο μπουκάλια εμφιαλωμένο νερό (0,5 λ) θα πλήρωναν 1.000 Δρχ., δηλαδή € 2,93. Το 2005 τα ίδια πράγματα κόστιζαν € 5,30 (1.806 Δρχ.), δηλαδή αυξήθηκαν κατά 80,60%. Εάν ένα άλλο ζευγάρι ήθελε κάτι ελαφρύ για μεσημέρι, π.χ. μια σαλάτα του Σεφ και ένα σάντουιτς ζαμπόν, τυρί και ντομάτα θα πλήρωναν το 2001 Δρχ. 1.750, δηλαδή € 5,14. Το 2005 τα ίδια πράγματα κόστιζαν € 7,50 (2.555 Δρχ.), δηλαδή ακριβότερα κατά 46%. Κατά τον Υφυπουργό Ανάπτυξης, κύριο Γιάννη Παπαθανασίου «πρώτη φορά εφέτος στο σύνολο των κωδικών των προϊόντων, οι μέσες αυξήσεις είναι ελάχιστα κάτω από τον προσδοκώμενο πληθωρισμό». (Γιάννης Παπαθανασίου, Η Ελευθεροτυπία της Κυριακής, 19/03/06) `Aλλο παράδειγμα για να χαλιναγωγηθεί η γκρίνια των Γάλλων για το ακριβό Ευρώ, είναι ότι η κυβέρνηση Σιράκ αλλάζει πολιτική ρότα και μέσω τροποποίησης του Galland και έχει βάλει σαν στόχο να επιτευχθεί μείωση των τιμών βασικών καταναλωτικών αγαθών κατά 5% μέχρι τον Ιούνιο του 2007. (Αλέξανδρος Στυλιανού, Κόσμος του Επενδυτή, Σάββατο 18/03/06).

Share |
Ads by TDN

Μικρά & Ενδιαφέροντα

Παρουσιάσεις Εταιριών

Παρουσιάσεις Προϊόντων

Οι αναγνώστες μας στο Facebook

Αγγελίες

Μια Φωτογραφία μιλάει

Συνέδρια - Ημερίδες - Εκθέσεις

Φωτορεπορτάζ

Οι αναζητήσεις του Μορφέα

Ημερολόγιο Τουριστικών Εκθέσεων

↑ top