Ροή Ειδήσεων:

Smalled text size Larger text size

4η Ενότητα: Πολιτική Βούληση

30 November -1, 00:00

4η Ενότητα: Πολιτική Βούληση

Δυστυχώς αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα ότι οι «ψηλές καρέκλες» μαγεύουν. Ο κάθε «άρχοντας» όχι μόνο επιτρέπει στους αυλικούς του να τον «υπεροξυγόνουν», αλλά και με δική του επιλογή «μπαίνει» ή βάζει την «γυάλα» γύρω από την καρέκλα και το περιβάλλον του, με αποτέλεσμα όχι μόνο να «υπεροξυγόνεται» ανελλιπώς, αλλά και να ζει συνεχώς σε αυτόν τον «απατηλό παράδεισο». Από το 1993, δηλαδή τα τελευταία 13 χρόνια, οι 7 διαφορετικοί Υπουργοί Τουρισμού και οι 10 επικεφαλείς του ΕΟΤ (Στάθης Κουσούνης, Καθημερινή 26/02/06) δηλώνουν περισσότερο «περιπέτεια με συνταγές με πειραματισμού» παρά πολιτική βούληση και μάλιστα πρώτης προτεραιότητας. Ο κύριος Α. Τσοχατζόπουλος είχε μιλήσει για 15ετές στρατηγικό επενδυτικό πρόγραμμα, ο κύριος Δ. Αβραμόπουλος για 5ετές και η τωρινή κυρία Φάνη Πάλλη-Πετραλιά μίλησε μόλις πρόσφατα στην Διεθνή Έκθεση Τουρισμού στο Βερολίνο (ΙΤΒ, επικαλούμενη και ως «Χρηματιστήριο του Τουρισμού»), περί συντάξεως 10ετούς στρατηγικού προγράμματος. Θα πρέπει (δυστυχώς) να αφήσουμε τους αριθμούς να ομιλήσουν από μόνοι τους (Βηματοδότης, Το Βήμα της Κυριακής, 12/03/06) Η μελέτη του ΣΕΤΕ αναφέρει ότι η διεθνές εμπειρία στον τουρισμό λέει ότι το 90% των εθνικών σχεδίων τουριστικής ανάπτυξης είτε εφαρμόζονται ελάχιστα, είτε δεν εφαρμόζονται καθόλου. Ο κύριος λόγος για αυτό είναι ότι: το εκάστοτε Υπουργείο αρμόδιο για τον τουρισμό δεν επηρεάζει σχεδόν ποτέ περισσότερο από το 20% των παραγόντων που διαμορφώνουν την ανταγωνιστικότητα της τουριστικής οικονομίας. Το υπόλοιπο 80% επηρεάζεται από άλλα Υπουργεία και Οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα που χαρακτηρίζονται ως «μη – τουριστικοί» (και μερικές φορές αντί – τουριστικοί). Υποδεικνύει δε ότι η κυβέρνηση οφείλει να προσεγγίσει τον τουρισμό όχι με αποσπασματικές παρεμβάσεις άλλα στο σύνολό του, σαν μέσο γενικότερης οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής. Η λεκτική αναγνώριση της σημασίας του τουρισμού ικανοποιεί μεν τον τουριστικό τομέα και τονώνει την αυτοπεποίθηση των τουριστικών επιχειρηματιών σε κάποιο βαθμό, όμως δεν αρκεί για να βελτιώσει και την ανταγωνιστικότητά του. Απαραίτητη προϋπόθεση λοιπόν για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού τουρισμού είναι η επανατοποθέτηση της Κυβέρνησης απέναντι στον τουρισμό με αντίστοιχη προσαρμογή της κυβερνητικής δράσης. Ας παραδειγματιστούμε από το Ντουμπάι που ακολουθώντας το μοντέλο ανάπτυξης της Σιγκαπούρης (συνδυασμός τουριστικών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων) κατάφερε να καθιερωθεί σαν ένας «σύγχρονος» προορισμός. Αυτό που προσπαθούσαν άλλοι προορισμοί να το πετύχουν σε 50 χρόνια, το Ντουμπάι το κατάφερε μόνο μέσα σε 5 !!! Το αποτέλεσμα αυτό είναι απόρροια του στόχου που έθεσαν να πάψουν να εξαρτάται η οικονομία τους μόνο από το πετρέλαιο. Όταν αυτή η χώρα που παράγει «μαύρο χρυσό» (όχι βέβαια στις ποσότητες των άλλων γειτονικών χωρών) προβληματίστηκε έτσι, φανταστείτε πως πρέπει να σκέφτεται και να ενεργεί η Ελλάδα και μάλιστα η Κρήτη. Φαντάζομαι για να γίνει αυτό χρειάζεται πρώτα η πολιτική βούληση και μετά χρειάζονται τεχνοκράτες και χαρισματικοί άνθρωποι με οράματα, αποφασιστικότητα και σταθερούς στόχους για να κάνουν το «όνειρο – όραμα» πραγματικότητα. Ο εκάστοτε Υπουργός Τουρισμού φέρει μεγάλη ευθύνη όχι μόνο πολιτική, αλλά και ηθική όταν «προαναγγέλλει» αισιόδοξα μηνύματα για μια τουριστική σαιζόν όταν αυτή είναι «εμπεριστατωμένα» διαπιστωμένο ότι δεν θα είναι «ρόδινη». Επειδή είναι ανθρώπινο να είμαστε πιο δεκτικοί στα καλά νέα παρά στα δυσάρεστα, φαντάζομαι πολλοί επιχειρηματίες ή επαγγελματίες που θέλουν να δοκιμάσουν την πρόκληση του επιχειρείν «παρασύρθηκαν» από τα αισιόδοξα μηνύματα του Υπουργού, «άπλωσαν» το χέρι τους πολύ περισσότερο από ότι θα έπρεπε και ανέλαβαν υποχρεώσεις επιλέγοντας μεγαλύτερο «καλάθι» απ’ ότι θα «σήκωναν». Τα αποτελέσματα αυτής της πρακτικής τα ζούμε καθημερινά. … «βιοπαλαιστές» να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, με συνέπεια όχι μόνο να χάνουν το μικρό κεφάλαιο που είχαν, αλλά και περιουσιακά στοιχεία (συνήθως συγγενειών πρώτου βαθμού) μέχρι και να δημιουργούν προβλήματα σε φερέγγυους προμηθευτές που από τις συσσωρευμένες αδυναμίες των πελατών τους, βρίσκονται τελικά και αυτοί «μπερδεμένοι». Μπορεί τα «στρατευμένα» στελέχη κάθε παράταξης να πρέπει να πειθαρχούν και να σέβονται τις αποφάσεις των θεσμικών τους οργάνων, αλλά οι πολίτες όχι μόνο έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα κρίσης, αλλά επιβάλλεται και να του κάνουν χρήση. Ας φροντίζουν και τα θεσμικά όργανα να επιβάλλουν σωστές γραμμές και πολιτικές απόψεις, γιατί, ευτυχώς, υπάρχουν και τα στελέχη «αντάρτες». Στο κάτω - κάτω και οι μεν («στρατευμένοι») και οι δε («αντάρτες») πολίτες είναι. Όπως υπάρχουν συγγενείς, φίλοι και συνάνθρωποι αξιόλογοι ή μη, έτσι υπάρχουν και οι παραπάνω.

Share |
Ads by TDN

Μικρά & Ενδιαφέροντα

Παρουσιάσεις Εταιριών

Παρουσιάσεις Προϊόντων

Οι αναγνώστες μας στο Facebook

Αγγελίες

Μια Φωτογραφία μιλάει

Συνέδρια - Ημερίδες - Εκθέσεις

Φωτορεπορτάζ

Οι αναζητήσεις του Μορφέα

Ημερολόγιο Τουριστικών Εκθέσεων

↑ top